PinkiDalalOnline

આજની સવાર તો જેમ પડે તેવી જ પડી.  રવિવારના દિવસે આખો દિવસ ભરચક જલસા કર્યા પછી રાતે જરા થાક અનુભવાયો પણ દિવસભર કરેલી મજા એ થાકની શું વિસાત?  રવિવારની સવાર Rotary fellowship ને નામે હતી. થીમ હતો મેળો. મેળે ગયાનો થાક લાગે પણ સાંજે પ્રિય મિત્રની Birthday પાર્ટી હોય તો થાક ક્યાંથી લાગે?  મોડી રાત સુધી ચાલેલી પાર્ટી પછીની સુસ્ત સવાર. ને સમાચાર મળ્યા એક વડીલ પત્રકાર મિત્રે આત્મહત્યા કરી તેના. મેં એમને કદી ઉદાસ કે ગંભીર જોયા નથી. હમેશ એક ચિતપરિચિત સ્મિત અને અવાજમાં રહેલો સાચુકલો ઉમળકો.  એ વ્યક્તિ એકલતા અને માંદગીથી ત્રાસી આવું કરે એ વિચાર મને ઉદાસ કરી રહ્યો છે.  હવે રહી રહીને વિચાર એવો પણ આવે છે કે મસ્ત ફકીર જેવા આ મિત્ર ખરેખર મનથી ખુશ રહેતા હશે કે પછી ચહેરા પર ચહેરો પહેરી રાખતા હશે?  અત્યારે એવો વિચાર પણ આવ્યો કે વ્યક્તિ જો કામ સિવાય બીજી કોઈ હોબી જિંદગીમાં ન વિકસાવી શકે તો આ સમસ્યા થાય. ઘણા લોકો સમજી જ શકતા નથી કે લોકો કેમ પાર્ટી Animals કે પછી ટોળા પ્રિય થઈ જાય. લોકોને isolation ને solitude ભેદ નથી સમજાતો.  કદાચ એટલે જ પાછલી ઉમરમાં મ...

After a Sunday packed with fun, laughter, and a bit of chaos, I did feel a little tired by the end of the night — but honestly, all that joy? It made the tiredness feel irrelevant. The morning began with a Rotary fellowship, set to the theme of a fair. And sure, a fair can leave you drained, but if your evening ends with a dear friend’s birthday party, does fatigue even stand a chance? So, after that late-night celebration, today started off a little slow — a bit of a haze. And then came the news: a senior journalist friend had died by suicide. It hit hard. I’d never seen him anything but cheerful — always with a smile, always with that warm, spirited voice that made people feel seen. To think that someone so full of life was quietly struggling with loneliness and illness is... unsettling. It made me wonder: was he really as happy as he seemed? Or was that joy something he wore like a well-practiced mask? That thought lingered — how if someone doesn’t have anything in life ...

આપણે પુસ્તકોના રૂપાંતરણવાળી ફિલ્મો જોવા માટે ટેવાયેલા છીએ, પણ ક્લેશ ઓફ ધ ટાઇટન્સ એક દુર્લભ અપવાદ છે. આ કિસ્સામાં, ફિલ્મ પહેલા આવી, અને પછી પુસ્તક આવ્યું. જ્યારે મારો દીકરો પાંચમા ધોરણમાં હતો ત્યારે મને પહેલી વાર ક્લેશ ઓફ ધ ટાઇટન્સ કોમિક/ ક્લાસિક -શૈલી  તરીકે જોવા મળી. તેના કલેક્શનનો એક ભાગ હિસ્ટોરિકલ ક્લાસિકનો હતો, અને તે જ સમયે , મેં રામાયણને સચિત્ર ક્લાસિક ફોર્મેટમાં પણ વાંચ્યું. એ માટે school ને thank you કહેવું પડે કે vacation દરમિયાન બાળકોએ આ પુસ્તકો વાંચવાનો અનુરોધ કરતાં હતાં. ત્યાં સુધી ગ્રીક તો ઠીક રામાયણ આખું મેં પોતે વાંચ્યું નહોતું. દીકરા સાથે મેં પણ એપિક વાંચવાની શરૂઆત કરી.  ક્લેશ ઓફ ધ ટાઇટન્સ ફિલ્મ 1980 ના દાયકામાં રિલીઝ થઈ હતી. મેં તે કોમિક વાંચ્યા પછી જ જોઈ હતી - પરંતુ હવે મને ફિલ્મનો બહુ ભાગ યાદ નથી. તેથી, જ્યારે અમારા કિતાબ કથા ગ્રુપે ગ્રીક સાહિત્યમાં ડૂબકી લગાવવાનું નક્કી કર્યું, ત્યારે મારા મગજમાં પહેલું શીર્ષક ક્લેશ ઓફ ધ ટાઇટન્સ ઝબકાર થયું. રસપ્રદ વાત એ છે કે, એલન ડીન ફોસ્ટરનું પુસ્તક ખરેખર ફિલ્મ પછી રિલીઝ થયું હતું, જે તેની પટકથા પર આધારિત હતું...

We’re so used to movies being adaptations of books—but Clash of the Titans is a rare exception. In this case, the movie came first, and the book followed. I first came across Clash of the Titans as a comic-style classic when my son was in 5th grade. It was part of his reading collection, and around the same time, I also read The Ramayan in an illustrated classic format. Looking back, those two were probably my earliest experiences of reading epics, and they left a deep impact. The original Clash of the Titans film released in the 1980s. I watched it only after reading the comic—but I hardly remember much of the movie now. So, when our KK group decided to dive into Greek literature, the first title that came to my mind was Clash of the Titans. Interestingly, the book by Alan Dean Foster was actually released after the movie, based on its screenplay. Clash of the Titans By Alan Dean Foster (based on the 1981 film screenplay) This novel is a thrilling fusion of Greek mythology...